ขี้เกียจ ผัดวันประกันพรุ่ง
อาจไม่ได้แปลว่าเราขี้เกียจ

ขี้เกียจ ในภาษาอังกฤษคือ lazy ส่วนผัดวันประกันพรุ่ง คือ procrastination หมายถึงการเลื่อนสิ่งที่ควรทำออกไปเรื่อย ๆ ทั้งที่รู้ว่าควรทำ

สองคำนี้มักมาคู่กัน และมักตามมาด้วยประโยคที่เราพูดกับตัวเองว่า "ทำไมเราขี้เกียจแบบนี้"

แต่ถ้ามองให้ใกล้ขึ้นอีกนิด หลายครั้งสิ่งที่เรียกว่าขี้เกียจ ไม่ใช่ความขี้เกียจเลย

เบื้องหลังคำว่า "ขี้เกียจ"

ลองสังเกตว่าตอนที่ไม่อยากเริ่ม เรากำลังเจอแบบไหนอยู่

• งานใหญ่เกินไป มองไม่ออกว่าจะเริ่มตรงไหน สมองเลยเลือกไม่เริ่มเลย
• กลัวทำออกมาไม่ดี ถ้ายังไม่ทำ ก็ยังไม่มีใครเห็นว่ามันไม่ดี
• ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร งานที่ไม่มีความหมายกับเรา เริ่มยากเสมอ
• เหนื่อยจริง ๆ ร่างกายหรือใจกำลังขอพัก ไม่ใช่เรากำลังหนีงาน

แต่ละแบบแก้คนละทาง การดุตัวเองว่า "ขี้เกียจ" จึงไม่ค่อยช่วย เพราะมันไม่ได้แตะต้นเหตุจริงสักข้อ

ยิ่งดุตัวเอง ยิ่งไม่อยากทำ

เวลาเลื่อนงานออกไป ความรู้สึกผิดจะตามมา พอรู้สึกผิด งานนั้นก็ยิ่งน่าอึดอัด และเรายิ่งอยากหนีมันมากขึ้นอีก วนเป็นวงกลม

ทางออกจากวงนี้ไม่ใช่การบังคับตัวเองให้หนักขึ้น แต่คือทำให้ก้าวแรกเล็กลง จนเล็กพอที่ใจไม่ต่อต้าน

ทำให้ก้าวแรกเล็กจนไม่น่ากลัว

• แทนที่จะคิดว่า "ต้องอ่านหนังสือทั้งบท" ลองเป็น "เปิดหนังสือแล้วอ่านหน้าแรก"
• แทนที่จะคิดว่า "ต้องทำรายงานให้เสร็จ" ลองเป็น "พิมพ์หัวข้อรายงานลงไป"
• แทนที่จะคิดว่า "ต้องจัดห้องทั้งห้อง" ลองเป็น "เก็บของบนโต๊ะแค่ 5 ชิ้น"

ก้าวแรกที่เล็กมากมักพาเราไปต่อได้เอง เพราะส่วนที่ยากที่สุดของหลายงานคือช่วงก่อนเริ่ม ไม่ใช่ช่วงที่ทำไปแล้ว

และถ้าวันไหนเริ่มแล้วยังไปต่อไม่ไหว ก็ไม่เป็นไร วันนี้เราได้เริ่มแล้วหนึ่งก้าว ซึ่งมากกว่าเมื่อวาน